This is not what i signed up for

"Het zijn zware tijden" was eerst de titel van dit schrijfsel, maar wie wil dat lezen? Als je het zelf zwaar hebt, is het misschien fijn om te lezen dat je niet de enige bent, maar of dat je nou echt opbeurt... Waarschijnlijk wel, hihi.

Laat ik het zo zeggen. Het zijn bijzondere tijden, intens en onvoorspelbaar. En daar zit de crux volgens mij. We zijn dit niet (meer) gewend. Ons leventje liep eigenlijk wel aardig. Ok, we waren diep van binnen allemaal stiekem helemaal niet gelukkig, maar 'het zoeken naar' hadden we gewoon opgegeven. Gewoon een fijne baan, een leuke relatie, een zogenaamd luizenleventje. Niks bijzonders eigenlijk, maar wel lekker stabiel, veilig en net comfortabel genoeg.

Of je nou in een huisje-boompje-beestje situatie zat, met je gezinnetje. Of dat je alleen op avontuur was, de wijde wereld in, van niemand afhankelijk. Of comfortabel in je eentje, op een leuk plekje, zodat je met niemand rekening hoefde te houden. Of in een alternatieve, spirituele of zelfvoorzienende gemeenschap of ander klein clubje. Of een goeie baan, waar je een lekker centje verdiende, zodat je een deel van je geluk kon kopen. Om één of andere reden werkt het niet meer!!!

De relatie liep stuk, de zaak ging failliet, je raakte je baan kwijt of die staat flink op de tocht. De eenzaamheid werd je toch te veel, of de verveling sloeg toe en ambities had je eigenlijk al lang niet meer. Of je had juist bakken met zin, was lekker op dreef en zag het wel zitten, die 'nieuwe wereld', maar de methode, situatie, plek of gemeenschap die je had gevonden is het toch net niet, of eigenlijk helemaal niet!

We worden enorm geconfronteerd met ons zelf. Dat waar we keihard voor weg aan het rennen waren, achterhaalde ons toch, nog of weer. Er lijkt geen ontkomen aan. Ja, of je moet je kop wel heel diep in het zand steken, dan gaat het misschien net nog om de illusie van een 'gelukkig leven' in stand te houden. Maar een groot deel van de mensheid begint in te zien, dat het zoeken buiten je zelf gewoon geen stand meer houdt. Je moet wel naar binnen gaan, of je nou wil of niet.

En nou kan het best zijn, dat jij al heel wat schaduwwerk hebt gedaan, dat je al heel wat karma ingelost hebt, oude patronen doorbroken of het verleden (of toekomst dromen) hebt losgelaten. Je ontkomt er niet aan, om in het hier-en-nu te zijn. En dat valt dus niet mee...

Waar je voorheen je traumatische jeugd, je (ex)partner, je opvoeding, je kom-af, je omgeving, kortom iets of iemand anders de schuld kon geven, realiseer ook jij je nu dat er maar één iemand verantwoordelijk is voor jouw welzijn. Je zelf verliezen in een relatie, werk of andere obsessie, gaat gewoon niet meer, want alles lijkt als los zand door onze vingers te glippen. Iedere vorm van controle of houvast, viel of valt weg. Plannen maken heeft totaal geen zin meer. Vandaag lijkt het dan eindelijk weer te lukken, maar morgen is ineens alles weer anders.

Ik zeg, wen er maar zo snel mogelijk aan, want dit is het nieuwe normaal. Niet weten waar je aan toe bent en daar helemaal ok mee zijn. Geen idee hoe je dit nou weer moet fixen. Gevoelens of heftige emoties die zo maar ineens op komen zetten; ze onderdrukken gaat niet meer. Gewoon blijven ademen. Goed voor je lichamen zorgen (fysiek, emotioneel, mentaal, etc) en zijn met wat er is. Dan gaat eigenlijk alles vanzelf.

Zelf kampte ik jaren met depressie, de ander worstelde met een burnout, haar gezondheid of het welzijn van hun kinderen. Maar ook dat is voorbij. Ik kan me / we kunnen ons er niet meer achter verschuilen, ontkennen gaat niet meer. Er (hard) aan werken, sessies of lessen volgen, zelfs mediteren begint hele andere vormen aan te nemen. Het oude systeem brokkelt in een heel rap tempo af, en iedereen die dat niet kan of wil toegeven, gaat het heel moeilijk krijgen.

Gelukkig zijn er velen, die dit allang wisten of intuïtief mee bezig waren. Zij hebben de weg voorbereid en zijn het voorbeeld dat wij mogen gaan volgen. Zij kennen het klappen van de zweep, zij zijn er al doorheen gegaan. Vooral angst en onzekerheid spelen momenteel een grote rol. Maar laat het je niet verlammen, kijk het recht in de ogen aan. Durf te vertrouwen. Blijf geloven in een betere, mooiere toekomst, want die is er eigenlijk al!

Dit zijn de laatste stuiptrekken van ons ego. Het is aan het sterven of al overleden. De mind probeert ons nog van alles wijs te maken, maar trap daar maar niet meer in. De illusie is verbroken, de machthebbers hebben de strijd al verloren, vanaf nu wordt het alleen maar beter. Vrijheid, vrede, het Licht is al aan het zegevieren. Hou je vast aan het oude, dan mis je het feestje. Juich, geniet, lach! En laat het onbekende maar op je afkomen. Je ontkomt er toch niet aan.

Welkom op Nieuwe Aarde!

Ps. Heb jij het gevoel: "this is not what i signed up for", dan zit je nog vast in oude gewoontes en/of patronen. Remember: "nothing is under control". Let go!
And enjoy the ride ; ]